Bel

Bel przypomina deskę pokrytą licznymi, wyłupiastymi oczami. Samodzielnie nie może się poruszać ani mówić — jedynie obserwuje otoczenie. Potrafi przenosić swoją świadomość do wszystkiego, co pozostaje z nim w fizycznym kontakcie. Gdy jego nosiciel umrze lub wypuści go z rąk, jedno z oczu Bela bezpowrotnie się zamyka. Utrata wszystkich oczu oznacza dla niego los gorszy od śmierci.

Przed przemianą był człowiekiem o imieniu Belmont. Odnosił sukcesy w niemal każdej podejmowanej dziedzinie. Uważał, że jedynymi ograniczeniami człowieka są siła woli i intelekt, a ludzi w trudnej sytuacji życiowej postrzegał jako nieudaczników. Po osiągnięciu bogactwa celowo roztrwaniał majątek i zamykał przedsiębiorstwa, aby zaczynać od zera. Trzykrotnie ponownie dorobił się fortuny, co utwierdziło go w przekonaniu o własnej nieomylności i doprowadziło do rozwinięcia kompleksu Boga. Jego ego przyciągnęło uwagę Boga Absurdu, którego oblicze wcześniej pojawiało się w snach Belmonta i zostało przez niego uwiecznione na obrazie zatytułowanym „Boskie objawienie”. Podczas spotkania odmówił oddania mu czci i oświadczył, że jeśli Bóg istnieje, to jest nim on sam. Bóg Absurdu postanowił uczynić go swoim apostołem, lecz zamiast boskiej mocy obdarzyć go klątwą. Postawił warunek: jeśli Belmont w tym stanie zabije choćby jednego apostoła, przyzna mu rację. W razie porażki zamieni go w bezwładną kukiełkę, zgodnie z wizją przywołaną przez samego Belmonta. Belmont zapowiedział, że zabije wszystkich apostołów. Na mocy zawartego układu sam stał się jednym z nich.