Dzwonduza

• •Dzwonduza

Poziom zagrożenia: Szczura. Rozmiar: 50–70 cm.

Dzwonduza jest anomalią przypominającą meduzę, która zachowuje się podobnie do kota lub szczenięcia. Przywiązuje się do swojego właściciela, towarzyszy mu i z zainteresowaniem nasłuchuje dźwięków otoczenia. Potrafi je zapamiętywać i odtwarzać, a wraz z wiekiem opanowuje coraz bardziej skomplikowane brzmienia.

• •Wygląd

Ciało Dzwonduzy tworzy bioluminescencyjna woda. Anomalia posiada od czterech do sześciu wodnych macek, dwoje czarnych oczu oraz charakterystyczny dzwon na głowie. Spod jej ciała wydobywa się delikatne pomarańczowe światło.

Dzwon stanowi niezbędną część jej organizmu i przechowuje zapas wody wykorzystywany do nawadniania.

• •Przywołanie

Dzwonduzę można przywołać za pomocą wody i dzwonu. Najlepiej nadaje się do tego dzwon okrętowy.

Przed rozpoczęciem należy upewnić się, że w pomieszczeniu nie ma popiołu, alkoholu ani napojów innych niż woda. Ich obecność prowadzi do powstania chorej odmiany anomalii.

Dzwon należy odwrócić otworem do góry, napełnić wodą po brzegi i podtrzymywać w pozycji zapobiegającej jej wylaniu. Można wykorzystać wodę przefiltrowaną przez Czerniaka. Podtrzymywanie dzwonu może być konieczne nawet przez dobę.

Pierwszą oznaką manifestacji jest nieznaczne powiększenie dzwonu oraz pojawienie się na jego powierzchni niebieskiej rdzy. Od tego momentu nie trzeba go już podtrzymywać.

W końcowej fazie z wody wyłaniają się macki, a dzwon przewraca się. Z jego otworu wysuwa się meduzowata głowa z dwojgiem czarnych oczu. Jednocześnie serce dzwonu przemienia się w pomarańczowe światło wydobywające się spod anomalii.

• •Nawadnianie i opieka

Dzwonduza nie musi stale przebywać w wodzie. Korzysta z zapasu przechowywanego w dzwonie, jednak wymaga jego regularnego uzupełniania.

Przynajmniej raz w tygodniu należy umieścić ją w wodzie na co najmniej godzinę. Wystarczy wanna lub inny zbiornik odpowiednio duży, by pomieścić anomalię.

Pozbawiona możliwości nawadniania Dzwonduza zużywa cały zapas wody i umiera. Śmierć może spowodować również utrata dzwonu, choć jego fizyczne oddzielenie od ciała jest trudne.

• •Zachowanie

Bezpośrednio po manifestacji Dzwonduza poszukuje najbliższego źródła dźwięku, aby go wysłuchać i odtworzyć.

Jest wierna swojemu właścicielowi i chętnie przebywa w jego pobliżu. Towarzysząc mu w codziennych czynnościach, nieustannie poznaje nowe odgłosy i powiększa zasób zapamiętanych brzmień.

• •Naśladowanie dźwięków

Podstawową zdolnością Dzwonduzy jest pochłanianie i odtwarzanie usłyszanych dźwięków z idealną dokładnością. Wraz z wiekiem potrafi naśladować coraz bardziej złożone brzmienia, w tym muzykę o zmiennym tempie i tonacji, a nawet ludzkie rozmowy.

Starsze osobniki potrafią również modyfikować zapamiętane dźwięki. Mogą dowolnie zmieniać szybkość ich odtwarzania oraz łączyć je w nowe formy.

Ze względu na te właściwości Dzwonduzy bywają wykorzystywane podczas pracy DJ-ów.

• •Reakcja obronna

Dzwonduza, która poczuje się zagrożona, może wydać wysoki, przenikliwy pisk. Jego siła jest porównywalna z wybuchem granatu hukowego z bliskiej odległości.

Dźwięk ten może spowodować utratę słuchu oraz krwawienie z uszu. Stanowi główne zagrożenie związane z kontaktem z anomalią.

• •Chore odmiany

Obecność popiołu, alkoholu lub napojów innych niż woda w pomieszczeniu, w którym odbywa się przywołanie, prowadzi do manifestacji chorej Dzwonduzy. Objawy zależą od czynnika zakłócającego ten proces.

Popiół powoduje nerwowe zachowanie oraz nawracający kaszel, podczas którego anomalia może przypadkowo użyć swojego obronnego pisku.

Alkohol sprawia, że Dzwonduza porusza się chwiejnie, przewraca i odtwarza przypadkowe zapamiętane dźwięki o różnej głośności. Stwarza to ryzyko nagłego, niezamierzonego użycia zdolności obronnej.

Napoje inne niż woda powodują ociężałość i spowolnienie. Taki osobnik zużywa znacznie więcej wody niż zdrowa Dzwonduza, dlatego wymaga częstszych i dłuższych kąpieli, aby nie umrzeć z odwodnienia.

• •Zmiana barwy

Umieszczenie wewnątrz Dzwonduzy niewielkiego źródła światła o określonym kolorze powoduje zmianę barwy tworzącej ją wody oraz jej naturalnej poświaty. Przykładowo czerwone światło nadaje całej anomalii czerwony odcień.

Efekt utrzymuje się przez kilka godzin. Następnie Dzwonduza wypluwa źródło światła i odzyskuje naturalne kolory.

Możliwe jest również łączenie kilku barw. Wówczas anomalia przez parę godzin mieni się różnymi kolorami.

• •Śmierć właściciela

Po śmierci właściciela Dzwonduza podąża za echem bicia jego serca. Gdy odnajdzie ciało, wysysa z niego całą wodę, a następnie kieruje się do dużego, naturalnego zbiornika wodnego.

Pozostaje w nim, pozwalając, by dzwon na jej głowie zanurzył się i opadł na dno. Dalszy los takich osobników jest nieznany. Żadnego z nich nie widziano już ponownie.